Met deze film, die in één week is gedraaid, verwerkt Cavalier de dood van zijn vrouw. De film legt de tekens van haar afwezigheid vast. Foto’s, liefdesbrieven maar ook bespottelijke boodschappenlijstjes. Cavalier zelf verschijnt, zijn hoofd verborgen in een verband, als de persoon die zijn appartement zwart schildert. Deze zelfvernietigende actie wordt verbroken door een vlam. Aanvankelijk zwak, maar later sterk genoeg om de duisternis te verjagen. Een ruwe film met een eenvoudige vormgeving. Deze ongewone, pijnlijke eenzelvige autobiografie is in zekere zin bijna onacceptabel.
