Aan het begin van de film wendt een jongeman, een arme negentienjarige gesjeesde collegestudent, zich tot het publiek: ‘Waarop wacht men? Men wacht altijd in het donker, maar er gebeurt niets.’ Terayama’s hoofdfiguur brengt gedurende de film allerlei problemen naar voren die hem bezighouden. Zijn vlucht van huis, zijn mislukte studie, zijn familie, zijn seksuele frustratie, kortom, een lange reeks gedachten-in-beelden. Daarna vraagt hij zich af wat de film voor hem heeft betekent. Naast de student spelen in de film ook vrienden van Terayama, een dokter, een criticus, militante studenten, homo’s, travestieten en een groep die een musical opvoert. Terayama wilde nieuw leven in de kunst blazen door het werkelijke en het fictieve geheugen uit te wissen. Zijn oeuvre kenmerkt zich door een opstandige, fantastische, poëtische stijl, waarin de persoonlijke en de seksuele vrijheid belangrijk elementen vormen.
