Japan, jaren vijftig. In Minamata, op Kyushu, staat een fabriek van het Chisso-concern dat chemische stoffen zoals kunstmest vervaardigt. De afvalstoffen, onder meer kwik, worden in zee gedumpt. De bevolking leeft van de visvangst. Begin jaren vijftig openbaren zich de eerste gevallen van vergiftiging, die soms een langzame en pijnlijke dood tot gevolg hebben. In 1959 zijn er al zo’n zeshonderd gewonden. De fabriek begint compensatiegeld uit te keren maar erkent geen schuld. Het ministerie van Volksgezondheid stelt pas vijftien jaar na het begin van de dumpingen de fabriek aansprakelijk. Minamata concentreert zich op de slachtoffers. In Tsuchimoto’s indrukwekkende eerste documentaire over dit onderwerp (er zouden er nog vele volgen) is het woord aan de overlevenden.
