Icíar Bollaín: ‘Hola, estas sola? omspant twee maanden in het leven van de protagoniste, La Niña. Gedurende deze periode vindt ze liefde en verliest die weer, herontdekt ze na lange tijd haar moeder en verliest ook die weer, en vindt ze een vriend, die voor altijd een ware vriend zal blijven. La Niña, twintig jaar oud, leidt een leven zoals zij dat wil, een leven met de even oude Trini, zonder verplichtingen tegenover elkaar. Ze hebben samen geen grootse opvattingen over het leven. Leven gaat simpelweg over “doen”. Samen leven ze voor hun gevoel, want dat is het belangrijkste. Ze lezen geen kranten, kijken geen televisie, behalve, in het geval van Trini, als dat als een soort verdovingsmiddel tegen de pijn functioneert. Hun logica is praktisch, direct, recht voor zijn raap. Ze geloven in wat ze zeggen, en nemen besluiten op het moment zelf. La Niña heeft een prachtige romance met Olaf – omdat in de armen liggen van iemand ter grootte van een beer precies is wat ze ooit had gewild. La Niña maakt met haar geliefden een reis. Ze trekken rond zonder precies te weten waar ze naar toe gaan, hoe ze er zullen komen, of hoe lang ze er zullen blijven. De logica van het verhaal is die van de hoofdpersonen. De logica van hun leeftijd, twintig jaar. Het is vanuit hun gezichtspunt dat de kijker Madrid, de straten, de bars, het stedelijke landschap, de wegen en stations, Malaga of Valladolid zien.’
