onderzoekt het thema van menselijke onverschilligheid. Het is het verhaal van een ernstig zieke man, professor _imek, die na een ingewikkelde hartoperatie in het ziekenhuis ligt; hij wil niet meer leven. Met alles heeft hij al afgerekend. Met zijn liefdes, zijn wetenschappelijke carrière, zijn familiebanden. Zijn dochter heeft met hem gebroken nadat hij onderworpen werd aan een politiek proces waarin hij, ten onrechte, beschuldigd werd van staatsondermijnende activiteiten. Niets heeft voor hem meer zin. _imek beschouwt het ziekenhuis waar hij ligt als het eindstation van zijn leven. Hij weigert om beter te worden en spuugt zijn medicijnen uit. De artsen zijn echter vreselijk in de weer om hem er weer bovenop te krijgen, omdat de man een voor het land zeer waardevolle wetenschapper is. Een schijnbaar onbelangrijke gebeurtenis schudt hem nog één keer wakker. Vanuit zijn raam zag hij iedere dag hoe een meisje vanaf een dak duiven losliet. Op een dag kijkt hij vergeefs. _imek maakt zich zorgen over haar lot. Niemand in het ziekenhuis wil hem echter helpen omdat ze denken dat hij waanvoorstellingen ziet. Met een laatste krachtsinspanning ontsnapt hij uit het ziekenhuis en gaat op zoek naar het huis waarvan hij hoopt dat het meisje daar leeft. Zijn zorgen blijken terecht.
