Nice, midden jaren zeventig. Fabio komt uit een arm arbeidersgezin, met een wat dommige moeder en een rechtse vader wiens passie bestaat uit het verzamelen van fascistische soldatenbeeldjes. Fabio wil popmuzikant worden maar komt niet veel verder dan ‘luchtgitaar’ spelen terwijl hij zijn platen van Jimi Hendrix draait. Als reactie op de opvattingen van zijn vader, droomt hij over links terrorisme. Terwijl Fabio Stalin citeert, houdt de introverte, uit de middenstand afkomstige Alain het liever op Plato. Hij wordt bijna tegen zijn wil meegetrokken in de nogal abstracte actie-idealen van Fabio. Ze gooien een ruit van het stadhuis in en raken opgewonden als de kranten over het incident berichten als ware het een terroristische actie. Ze verliezen echter weer even snel hun moed als ze aangewezen lijken te gaan worden als de daders van heuse terroristische aanslagen in de stad.
