Het fantasieland dat ontwierp is een kleine dictatuur. Ooit verdween een deel van het rijk in zee en nu is het overzichtelijk als een waddeneiland. De alleenheerser van het eiland Goto is de gouverneur. Op een kwade dag betrapt hij zijn vrouw met een minnaar. De minnaar zal moeten sterven, maar er is ook nog een eenvoudige bediende die gedreven door liefde de loop der dingen zal beïnvloeden. ademt de politieke sfeer van het jaar waarin hij werd gemaakt, 1968, maar zijn krachtige, gestileerde en originele vorm heeft de tijd zeker doorstaan. Borowczyk verbeeldt een sinistere vertelling met een poëtische en filosofische inslag. De eenvoudige middelen waarmee Borowczyk deze parabel tot leven brengt doen denken aan theater, bijvoorbeeld dat van Brecht, maar dan net iets absurder en surrealistischer. Hij bouwt zijn universum met realistische decors, echte paarden en een strand.
