Jack Stevenson: ‘De oorspronkelijke Naked Jailbait Massacre was een show van tachtig minuten die louter bestond uit “georganiseerde chaos”: trailers, clips, found footage en nog wat korte obscure dingen. Ik had dat alles gecompileerd voor een voorstelling in het Amsterdamse Desmet, april 1993. Het was de bedoeling alles direct erna te dumpen. De show was opgezet als een bedwelmende en tegelijk verontrustende kakofonie van roekeloos misbruikte filmbeelden en -geluiden, ineengeweven door een onhandige celluloid-wever (ikzelf). Ik wilde van de show een soort monster van Frankenstein maken: niet helemaal af, hortend en stotend, maar toch, vreemd genoeg, in staat om momenten van onwaarschijnlijke emotie te creëren. De muzikale analogie ligt voor de hand: een editor die de rol speelt van een celluloid-deejay, of liever: een goedkope Beethoven die een symfonie van het absurde componeert, geen klassieke orkestratie, maar gecomponeerd uit verloren gewaande, door vuil aangevreten hompjes filmgeschiedenis.’
