Twee experimentele films die deel uitmaken van een project dat uiteindelijk moet bestaan uit een groot aantal films die tijdens de projectie worden begeleid door levende muziek. De Bernardi kiest hiervoor om van ieder voorstelling iets bijzonders te maken, in plaats van een ‘mechanische herhaling’. Het hele project moet gaan bestaan uit films met uccelli (vogels) en moet resulteren in een soort encyclopedie. De Bernardi: ‘Don’t think I’m crazy: it is my cinema! (and also my life..)’Uccelli che vanno (Birds that go) bevat als geheel nog twee titels: Uccelli di terre (Earth birds) en Uccelli d’amore (Love birds). De film bestaat uit lyrische, zwijgende opnamen van poëtische en geïmproviseerde theatrale situaties, gefilmd in associatieve en meditatieve beelden.Uccelli mendichi (Beggar birds) bestaat uit twee parallel op twee schermen te projecteren films. De film wil zich laten inspireren door het leven zelf, maar film kan volgens de maker alleen maar een zwakke afspiegeling zijn van het leven. Maar toch zoekt Uccelli mendichi verder, naar iets utopisch; het leven in de vorm van een ballet.De films worden begeleid door levende muziek van geheel verschillende genres. Enerzijds stemmige liederen uit de barok en romantiek (Monteverdi en Schubert), anderzijds geïmproviseerde muziek die zich geïnspireerd is door muziek uit Azië en Afrika.
