Michael Pilz maakt behalve films al sinds enkele jaren – vanaf december 1987 om precies te zijn – dagboekachtige video’s. Hij doet dat in het kader van een project dat hij Private eyes noemt. Inmiddels heeft hij een archief dat ruim tweehonderdzestig uur videoband beslaat.Pilz begon al in het begin van de jaren zestig met het filmen op super8 en het specifieke van zijn werkwijze daarbij – bijvoorbeeld het zogenaamde monteren in de camera – wil hij bij het werken met video ook toepassen. Hij stelt de onmiddellijkheid van het ‘amateurmedium’ om de werkelijkheid zo onbevangen mogelijk te benaderen bijzonder op prijs. Naar zijn idee kan deze manier van werken helpen om de filmtaal te verrijken.De video’s van Pilz gaan vooral over het kijken en luisteren naar min of meer dagelijkse en persoonlijke gebeurtenissen. Hij vergelijkt het op deze manier werken met video met het maken van aantekeningen in een notitieboek, maar dan met de extra waarde van de visuele taal. Tegenover de grote stroom hedendaagse films die zich vooral met uiterlijke zaken bezighoudt, wil hij een manier van filmmaken ontwikkelen die ook introspectief is. Pilz zal bij de presentatie van de videofragmenten zijn werk- en zienswijze nader toelichten.Tijdens de presentatie zal Pilz putten uit zijn archief en speciaal geselecteerde fragmenten vertonen, waaronder fragmenten van het Film Festival Rotterdam zelf, waar hij regelmatig, met videocamera, te gast was.
