In zijn nieuwste film vraagt de volhardende modernist Godard nogal wat van zijn toeschouwers, namelijk dat ze meegaan in een onwaarschijnlijke aanname in het ‘verhaal’ een begrip dat niet goed past bij deze film maar het tegendeel, dat de film geen verhaal zou hebben, is ook niet waar : God heeft de gedaante van een mens aangenomen en wel van de specifieke mens Gérard Depardieu.Godard heeft zich laten inspireren door de klassieke mythe van Amphitryo en Alcmene (en daarmee schaart hij zich onder klassieke schrijvers als Molière, Von Kleist en Giraudoux). Terwijl Amphitryo op expeditie is, maakt Zeus in de gedaante van Amphitryo diens vrouw Alcmene het hof en verwekt in een nacht die driemaal zo lang duurt als een gewone, Hercules bij haar. Daarnaast putte Godard uit een tekst van de Italiaanse dichter Leopardi waarin deze beschrijft hoe de Schepper lijdt bij het zien van alle rampspoed die de mensheid zichzelf aandoet.De beelden zijn van een fraaie eenvoud. Mooi vallend natuurlijk licht aan de oever van een Zwitsers meer: het geeft de film een eenvoudige, schilderachtige, klassieke schoonheid. De vele spreuken, aforismen en andere teksten die als tussentitels in de film zijn verwerkt, maken het beeld complex. Zeer complex ten slotte is de geluidsband waarop de teksten en dialogen virtuoos zijn verweven met muziekfragmenten.Tristan de Lajarte in Cahiers du Cinéma: ‘Een vergelijkbare film is er geloof ik nooit gemaakt. Hij is ongelooflijk, absurd en ontroerend’.
