Valéria Sarmiento kon deze bijzondere fijnzinnige film maken dankzij het onvolprezen Das kleine Fernsehspiel van het ZDF. El planeta de los niños is geen documentaire en ook geen speelfilm in de gebruikelijke zin. Sarmiento verfilmde in wezen een documentair onderwerp met de mise-en-scène en de decoupage van een speelfilm. Ze brengt de kijker zonder nadere aankondiging in een wereld waar de volwassene lijkt te zijn uitgestorven; een maatschappij waarin alle functies en beroepen met dodelijke ernst door kinderen worden uitgeoefend alsof het nooit anders dan zo gebeurt.Pas aan het slot geeft Sarmiento prijs dat ze de film heeft gedraaid op de in 1979 op Cuba gestichte ‘Escuele de Pioneros’, een instelling die Fidel Castro schonk aan de kinderen van zijn volk om ze voor te bereiden op een later beroepsleven. De film opent met een niet van echt te onderscheiden huwelijksinzegening, en loopt onder andere via een geboorte uit op een nagebootste veldslag; van geboorte tot dood. De subtiele ironie waarmee Sarmiento deze ‘utopische’ wereld in beeld bracht werd niet door alle Duitse critici begrepen.
