Schone Kunsten, ver weg: Montevideo

Montevideo, hoofdstad van Uruguay, één miljoen driehonderdduizend inwoners, ligt aan dezelfde rivier, La Plata, als Buenos Aires. Sinds het einde van de vorige eeuw bloeit hier een kunstscene die gunstig afsteekt tegen de rest van het continent. Bewijs hiervan is de rijke verzameling van het Museo Nacional de Artes Plásticas met schilderijen van Juan Blanes, Pedro Figari, Torres-García, Rafael Barradas, Carlos Gonzales, Manuel Espínola Gómez en Luis Gamnitzer.Tegen het einde van de jaren zestig sloeg ook hier de gesel van de dictatuur opnieuw toe en begon de uittocht van de geletterden. Vandaag keert de beeldend kunstenaar Luis Camnitzer voor een korte periode terug naar zijn voormalige vaderland om van gedachten te wisselen met de kunstschilder Manuel Espínola Gómez (Solis de Mataojo, 1921).Camnitzer werd in 1937 geboren te Lübeck en vluchtte in 1938 met zijn ouders voor de nazi’s naar het toen nog gastvrije Uruguay. Vanaf 1965 verblijft hij in de Verenigde Staten, eerst met een studiebeurs, daarna omdat hij zich weigert te vereenzelvigen met het militaire bewind in Uruguay.Espínola Gómez, beeldend kunstenaar, bleef thuis en probeert het waarom daarvan uit te leggen aan zijn landgenoot die gemangeld zit tussen wegblijven en zijn wens om terug te keren.Camnitzer was born in Lübeck in 1937 and fled from the Nazis, with his parents, in 1938 to the then-hospitable Uruguay. Since 1965, he has lived in the USA, at first on a scholarship, and later because he refused to identify himself with the military regime.Espínola Gómez, fine artist, remained at home and tries to explain why to his fellow-countryman who remains torn between staying away and his desire to return.