Een smaakvol grote stadsdrama waarvan vooral de stijlvolle beelden imponeren. David Rooney (Variety): ‘Pic’s visual style has nonstop electricity’. Rooney was al even lovend over de kwaliteit van het scenario, de strakke regie van Assayas, de overtuigende en aantrekkelijke hoofdrolspelers en de snelle montage die goed werkt in combinatie met de muziek van John Cale. Paris s’éveille is bepaald niet optimistisch over de condition humaine, maar is tegelijk zwanger van sensuele passie. De film is streng, maar heeft ook een opmerkelijke lyrische stijl.Na een zwerftocht van een half jaar keert de negentienjarige Adrien (Thomas Langmann) terug in Parijs. Hij zoekt onderdak bij zijn vader (Jean-Pierre Léaud) die hij al vier jaar niet meer heeft gezien. Zijn vader woont samen met Louise (Judith Godrèche), een ‘wild girl’ (Rooney) van Adriens leeftijd, die dan weer wel en dan weer niet aan de drugs is. Na aanvankelijke botsingen ontstaat er een onstuimige verhouding tussen Louise en Adrien. Na een hevige ruzie met Adriens vader verlaten de geliefden het huis. Door geldgebrek gedwongen nemen ze hun intrek in een kraakpand. Ze proberen eerst te leven van allerlei klusjes en handeltjes, maar zwichten al snel voor de verleiding van het geld dat Louise kan krijgen door haar lichaam te verkopen. Adrien en Louise groeien daarna snel uit elkaar. Louise begint een verhouding met een producent in de hoop carrière te kunnen maken bij de televisie. Adrien weerhoudt haar daar niet van en verdwijnt van het toneel. Als Louise na maanden pogingen doet om het contact met zowel Adrien als zijn vader te herstellen, blijkt er te veel veranderd te zijn.
