Ostkreuz speelt in het naakte Berlijn van vlak na het slechten van het IJzeren Gordijn. Klier draaide zijn film op naargeestige locaties in het voormalige Oost Berlijn, in de oude wijken van het voormalige West Berlijn en op de meer dan naargeestige plekken van het voormalige niemandsland. Er wordt in de film niet over de muur gesproken, voor de protagonisten is er alleen een ‘damals’ waar niemand aan wil worden herinnerd. En er is een heden, een nieuw leven met nieuwe wetten. De hoofdrolspelers in Ostkreuz zijn de verarmde bewoners van het voormalige oosten. Niet alleen Duitsers, maar ook migranten uit andere ex-Oostbloklanden. De wijze waarop de film gemaakt is doet denken aan het fenomenale Germania Anno Zero van Roberto Rossellini. Rossellini kwam in 1945 naar Berlijn en draaide er een speelfilm tussen de nog rokende puinhopen, over een arme familie die zich in de nieuwe tijd nauwelijks kan handhaven.Evenals bij Rossellini is bij Klier de hoofdpersoon een kind. Nu geen jongen, maar een meisje: Elfi. Zij trekt zich de geldzorgen van haar door de omstandigheden verkilde moeder zo aan dat ze van alles onderneemt om aan geld te komen. Ze komt hierdoor terecht in het milieu van zwarthandelaren en criminelen dat de wanhopige migranten hebben gevormd.Met zijn grimmig vertelde, prachtig droeve verhaal over de dooltocht van Elfi door de onderwereld van Berlijn heeft Klier een leven vastgelegd waarvoor televisiebeelden te snel en te vluchtig zijn. Binnen een geheel ander filmisch idioom ondernam Jean-Luc Godard met Allemagne Neuf Zero een vergelijkbaar bravourestuk.
