Een in alle opzichten zeer persoonlijke film. In emotioneel opzicht spaart Camille Billops noch zichzelf, noch de toeschouwer.In 1962 nam Billops de pijnlijke beslissing om haar vier jaar oude dochtertje Christa af te staan voor adoptie. Ze stond haar kind in wanhoop af aan ‘The Children’s Home Society of Los Angeles’, wetend dat ze Christa waarschijnlijk nooit meer zou zien. In 1980 slaagde de toen tweeëntwintig jarige Christa erin haar moeder in New York op te sporen. Na een scheiding van twintig jaar probeerden moeder en dochter emotioneel weer bij elkaar te komen.Deze ongebruikelijke film hanteert conventionele documentaire middelen naast ‘docudrama’-technieken. Daardoor kon Billops het verhaal van begin tot eind vertellen, vanaf haar ongewenste zwangerschap en de omstandigheden waarin ze destijds verkeerde in het conservatieve klimaat van de late jaren vijftig. De film geeft niet alleen een beeld van het leven van Camille Billops als kunstenares in New York en Egypte, maar verbeeldt ook haar dromen waarin haar dochter steeds een rol is blijven spelen.Kay Armatage (Toronto Filmfestival): ‘The openness of the personal revelation is inspiring, and despite the painful memories for all members of the family, that openness has produced a high-energy and high-spirited testimonial to thestrength and joy that can come from taking such an enormous personal risk.’
