Anders dan de titel zou kunnen doen vermoeden spelen de beroemde gezangen van Dante geen directe rol in de film. Slechts indirect zijn Danteske thema’s als de oppositie van het goede en het kwade, de liefde voor ongrijpbare idolen, machtswellust en dood in de film verwerkt.A divina comedia is te beschouwen als een parabel over de westerse samenleving. Plaats van handeling is een landelijk gelegen inrichting waarin zich een aantal personages bevinden die zich verbeelden bekende historische grootheden te zijn. Zo zijn er bijbelse figuren als Adam en Eva, Jezus, Lazarus, Martha en Maria, maar ook literaire figuren als Raskolnikov of een naamloze profeet.De Oliveira maakt in deze film gebruik van verschillende klassieke kunstdisciplines. De teksten verwijzen nadrukkelijk naar befaamde literaire werken als de Bijbel, Schuld en boete van Dostojevski, De gebroeders Karamazov van Tolstoi en het oeuvre van Nietzsche. De vorm van de film ligt dicht bij het theater en muziek speelt eveneens een belangrijke rol. Philippe Vecchi (Libération) omschreef de film als zijnde opgebouwd als een ballet ’tête-à-tête’ met een overdadige belichting, en als een reeks dialoogfragmenten tussen theater en cinema. Geen verfilmd theater dus, maar een poging om metbehulp van theatrale middelen de filmtaal de vernieuwen en te verrijken.Dimitri Eipides, directeur van het festival voor nieuwe cinema in Montreal, schreef dat de film is gemaakt ‘with ease and a deep understanding of film language in its purest, most elemental form’. De Oliveira eist in deze film nog meer van de toeschouwer dan gebruikelijk — A divina comedia is bepaald geen eenvoudige film — maar hij geeft de toeschouwer wonderlijk veel schoonheid en wijsheid terug.
