City of Pirates is ge(de)componeerd in het teken van het surrealisme, getuige de overgave aan extase, roddel, de roep van de natuur, mystificatie, profetische dromen, humor en het bovennatuurlijke. Er is natuurlijk geen stad, maar slechts een spookkasteel op een rotseiland. Er klinken echo’s door van de ultieme surrealistische film, L’Age d’or. Wellicht moet de film worden gelezen als een film fantastique, met een vleugje van de morbide, bedwelmende poëzie van Maya Deren en het paranoïde manicheïsme van de Engelse sciencefictionfilm uit de vroege jaren zestig. De gruwelijke, gezwollen seksualiteit waar het verhaal op drijft heeft een zeker vampiristisch gehalte. De beelden worden geschraagd door oraal sadisme en kannibalisme. Het vermaak van de film zit in de esthetiek die Ruiz gebruikt om de “surrealiteit” te suggereren waarin zijn hunkerende machines zich bevinden. Zijn maniakken leven in en voor tegenstelling. Verrassing, verdichting en paradox vormen zijn toetsstenen. Hij gelooft in bevestiging door ironie, de helderheid van het raadsel, de hangende oplossing, de excentrieke stemmingswisseling. Wat de dolende zielen van Ruiz met elkaar verbindt, is een Oedipale, narcissistische zoektocht naar identiteit. Verlangen is afhankelijk van een onoverbrugbare afstand, die moet zorgen dat de jacht op het voorwerp van verlangen eeuwig blijft. De cinema is de ideale locatie voor zo’n gedoemde speurtocht naar het louterende beeld, de herhaling van het eeuwige en gevaarlijke moment van kijken.Paul Hammond
