De overpeinzingen van twee hoofdpersonages, José Augusto en Camilo Castelo Branco, over het leven, vrouwen, noodlot en ongeluk. Al naar gelang de dialogen tussen de twee in de film verdergaan, worden zij door het leven ingehaald, slachtoffers van hun eigen gedachten.
“De kans om Francisca (Fanny Owen) te gaan maken kreeg ik, omdat ik altijd al belangstelling had voor dit waargebeurde verhaal (dat te maken heeft met de familie van mijn vrouw). Omdat sommige mensen mij er veel over verteld hadden, kende ik het verhaal al enige tijd en ook had ik Fanny’s brieven gelezen die mijn zwager Abel nog steeds heeft. Camilo Castelo Branco, de beroemde schrijver die later de beroemde roman ‘Amor de Perdicao’ zou schrijven, was een vriend van José Augusto en Fanny en met hen een van de figuren in dit trieste verhaal dat zich in 1850 afspeelde.
Camilo beschreef de ongelukkige liefdesgeschiedenis tussen Fanny en José Augusto in zijn boek ‘Bom Jesus do Mionte’. Waarschijnlik deed hij dat om zichzelf in zekere mate ‘schoon te praten’ van medeplichtigheid in de onwelgevoeglijke aard van deze hoogst romantische liefdesgeschiedenis. Onlangs heeft de grote schrijfster Agustina Bessa Luís het verhaal opnieuw verteld in haar boek ‘Fanny Owen’, waarbij ze zich baseerde op authentieke feiten en Camilo’s geschriften. Dit werk van Agustina spoorde mij aan tot het maken van Francisca en op basis van haar boek maakte ik de film. En zo transformeert Francisca in een tetralogie van gefrustreerde liefdesgeschiedenissen na mijn vorige drie films; O Passado e o Presente, Benilde ou a Virgim Mae en Amor de Perdicao.
Manoel de Oliveira
