Vlak voor hij met de opnamen van Der amerikanischen Freuns begon, ontmoette Wim Wenders in 1976 voior het eerst de Amerikaanse filmregisseur Nicholas Ray. Dadelijk schreven ze samen een rol voor Ray in deze film. Daarna ontmoetten Ray en Wenders elkara regelmatig en vatten het plan op om een film met elkaar te gaan maken. Ondanks de snel verslechterende gezondheidstoestand van Ray zetten ze hun plannen door. De documentaire groeide al snel uit tot een speelfilm, waarin Wenders en Ray hun eigen situatie opvatten als fictie. Zo ontstond een film over filmmaken en een film over ‘a man who wants to bring himself all together before he dies, a regaining of self-esteem’, zoals Ray zelf zei. Na een vertoning in Cannes gemonteerd door Peter Przygodda monteerde Wenders de definitieve versie die meer fictief van karakter is.
