Radio On

Een man sterft in het bad, misschien door natuurlijke oorzaken, misschien ook niet, terwijl David Bowie op de radio Heroes zingt. De jongere vroer van de dode, Robert, probeert zijn dood te begrijpen, maar hij kan er geen ‘betekenis’ in ontdekken.
Robert draait platen voor de nachtploeg als discjockey bij een fabrieksomroep. Hij heeft weinig meer te zeggen. De vrouw met wie hij samenleeft staat op het punt bij hem weg te lopen. Nadat hij zijn haar kort heeft laten knippen, rijdt hij van Londen naar Bristol. Onderweg komt hij twee op drift geraakte figuren tegen: een deserteur uit het leger, die niet terug wil naar Noord-Ierland en een man die denkt dat hij Eddie Cochran is. In Bristol ontdekt Robert iets over het verleden van zijn broer, maar van de enige aanwijzingen -een paar pornografische foto’s- wordt hij niets wijzer. Robert ontmoet twee vrouwen: Kathy, die met de overleden broer samenwoonde, en Ingrid uit Duitsland. Ingrid wacht in Engeland op haar dochtertje dat tijdelijk met de vader is verdwenen. Robert rijdt met Ingrid naar de kust voor een bezoek aan de tante van de vader, een vluchtelinge uit Duitsland in de jaren dertig. Ze heeft geen nieuws, maar Ingrid vind haar dochter later op die avond. De verhouding tussen Robert en Kathy loopt op niets uit. Ze komen tot een voorzichtige vriedschap. Kathy vernietigt de pornografische dia’s terwijl Robert slaapt. De volgende morgen laat Robert zijn auto in een steengroeve achter en neemt hij ergens een trein heen.

Interview:
Jan Dawson: -Wilde je in het voetspoor treden van Lindsay Anderson en paul Rotha, toen je de stap zette van filmkritiek naar filmregie?

Chris Petit: “Dat ging niet helemaal doelbewust. Als ik het wel heb, vloeide het idee om een script te schrijven rechtstreeks voort uit het schrijven van mijn wekelijkse filmrecensies, ook over Britse films. Ik weet niet meer welke film het was, maar er was een Engelese film die nauwelijks iets voorstelde en na zo’n 20 minuten dacht ik: ‘Nou ja! Misschien zou ik iets interessanters kunnen maken.’ Ik had als recensent ook bepaalde films gezien die me de hoop gaven dat het mogelijk was om Engelse films te maken. En toen besefte ik dat ik al zo’n acht à negen jaar met bepaalde ideeën rondliep. Ik begon dus een script te bedenken en ik schreef dat echt wel met de bedoeling om het op de een of andere manier te verfilmen. Ik had nog nooit een script geschreven en ik begon daarom met schrijven voor mezelf, maar toch met de gedachte dat er een mogelijkheid moest zijn om deze film te amken. Pas later, toen Wenders erbij betrokken raakte en waarschijnlijk ook tijdens mijn gesprekken met Peter Sainsbury op het British Film Institute, rees de vraag wie het scritp zou moeten regisseren. Ze vonden allebei dat ik dat moest doen. Dat was iets waar ik niet eens stil bij had gestaan, ik had er zelfs niet in mijn achterhoofd aan gedacht. Maar toen ik besefte dat ik geen geschikte regisseurs wist, dacht ik dat ik het misschien zelf maar moest doen. Maar zo had ik het niet gepland.