La noce

Het is na middernacht. De handeling begint na het diner dat, zoals gebruikelijk in Tunesië, de zevende dag van het huwelijk besluit. Plaats van handeling is het huis van de médina; het huis is eigendom van de vader van de bruidegom. Het bouwvallig bezit is voorbestemd tot afbraak bij gemeentelijke verordening.
Na het vertrek van de laatste genodigden beginnen de pasgehuwden elkaar, in een wreed spel van aanvallen en uitdagen, te beledigen en ontdekken zij leugens, misverstanden, minachting, wederzijdse haat… Het is de steeds duidelijker wordende ontgoocheling. De ontdekking van de fundamentele onmacht van de ander, om in te grijpen in de werkelijkheid en om antwoorden te vinden, zal het conflict veranderen in wanhoop en een vereffenen van de rekening.
Het in produktie nemen van deze film wijst er op dat de auteurs zich bewust zijn van vragen rond economie, script en esthetica, zoals deze vandaag de dag in Tunesië in de film vrij scherp aan de orde worden gesteld.
Deze film is, hoewel dit moeilijk te verdedigen is, een soort synthese, in een dialectische relatie, van de noodzakelijke fabricage van film en de terechte vraag naar een adequate (levensvatbare en toereikende) structuur in de produktie en distributie. Op geen enkele manier zal deze film model staan.
“La Noce is een Tunesische film, gerealiseerd door het collectief van het ‘Théatre Nouveau’ en samengesteld door Jalila Baccar, Mohammed Driss, Fadhel Jaziri, Fadhel Jaibi, Habib Mesrouki. De in Arabische en in derde wereld films gespecialiseerde critici sponnen een waas rond de film, maar toch heeft La Noce de filmwereld verrast door de nieuwheid in toon en poging.” (Abdelwahab Meddeb in: Cahiers du Cinéma, nr. 302)