Fukushu suru wa ware ni ari

Vengeance is Mine, Imamura’s meest recente film na een stilte van acht jaar, is misschien zijn meest complexe en geacheveerde werk. Hij is gebaseerd op Ryuzo Saki’s non-fiction-roman die in 1976 werd bekroond wmet de Naoki prijs. de titel van de roman en de film is ontleend aan de Bijbel (Romeinen 12:19). De film is een aangrijpende studie van een verdorven misdadiger maar bevat ook ogenblikken van galgenhumor. Het verhaal, dat is geïnspireerd op een waar gebeurde meervoudige moord, gaat over de vlucht van Iwao Enokizu, een arbeider van Kioesjoe die twee mede-arbeiders doodt en ondanks een landelijke zoekactie van de politiev tachtig dagen lang op vrije voeten weet te blijven. Imamura gaat uitgebreid in op Enokizu’s affaire met de eenzame eigenares van een derderangs herberg, waar hij zich uitgeeft voor een professor van de universteit van Kioto. Enokizu is om met Imamura te spreken ‘een man zonder hart’ en hij kent inderdaad geen wroeging. De korte ogenblikken dat hij over zijn lot nadenkt worden niet voorgesteld als zelfinkeer of spijt, maar als markante visuele metaforen, zoals wanneer hij een blik werpt op het kerkhof buiten zijn slaapkamerraam en het ziet in een verblindend licht dat allengs oplost in volslagen duisternis. Enokizu’s miserabele leven, dat we in flashbacks zien, wordt zonder sympathie of minachting bschreven. Wanneer zijn maîtresse en haar perverse oude moeder achter zijn ware identiteit komen, zegt de moeder -zelf een veroordeelde moordenares- tegen hem dat zijn fatale zwakheid eenvoudig is dat ‘je nooit mensen hebt gedood die je echt wilde doden’. Voor zijn terechtstelling ontmoet Enokizu zijn schijnheilige vader en zegt: “Als ik al iemand had moeten doden, was u dat wel geweest.”