Film, a Screen Play by Samuel Beckett

“Voor de Eén die probeert de Ander te zien, die probeert niet gezien te worden” luidde de ondertitel van de eerste versie van Samuel Becketts enige scenario, FILM. Daarin vraagt Beckett de kijker zich voor te stellen dat hij misschien alleen maar het produkt is van de verbeelding van anderen. Als hij zich wil ontdoen van de last van het Zijn, hoeft hij zich dus alleen maar onzichtbaar te maken. Dat is in elk geval het streven van de hoofdpersoon O en Film is een weergave van het tragi-komische van zijn pogingen.
In de tweede verfilming van dit scenario, door David Clark, wordt O gespeeld door Max Wall, een komiek die grote bekendheid geniet vanwege de expessiviteit van zijn mimiek. Hoewel zijn gezicht pas in de laatste ogenblikken van de film te zien is, slaagt hij er in een personage te creëren dat komisch, pathetisch en hartverscheurend overkomt. De film maakt subtiel gebruik van niet-naturalistische kleur- en geluidseffecten zonder dialoog om het onderscheid te maken tussen de gezichtspunten van O en van E, het altijd zoekende oog van de waarnemer, en creëert zo een uiterst onwezenlijk en sfeervol effect.
In Film is het medium op experimentele wijze gebruikt om een belangrijk filosofisch idee uit te beelden. Film geeft de angst weer om gezien te worden en laat ons in de ontknoping zien wat we allemaal het meest vrezen te zien.