Vijf jazz-musici voeren na elkaar een lange solo uit voor een stilstaande camera; dit is niet voldoende om een film te maken, daar moet ook iets opzienbarends in zitten! Deze film is voor mij een soort gevonden voorwerp, anders kan ik er niet over praten. Hoewel ik wel nauwkeurig wil formuleren waar het unieke van film voor mij zit.
Aanwijzingen? -Zoek maar eens bij het begrip ‘film’: document, ruw maar toch verdorven materiaal. Film: verhullend als een grot (als een film), toch onaantastbaar en lichtgevend.
Het actieve kijken maar tegelijkertijd het bekeken worden: het onvermogen van de documentaire om het gedocumenteerde te reconstrueren. Om dit overmogen (gebrek), neem ik wraak (in overdrijving): ik zet de aanval in maar word op mijn beurt weer belegerd, dan is al de spanning onzichtbaar maar aanwezig in de situatie van de opnamen.
Een verraderlijke en vicieuse cirkel die leidt tot de ontdekking; als de sluier wordt weggehaald, strijkt deze licht langs de wond van het mes: montage zonder verder commentaar. Als een worp met een dobbelsteen; deze film spreekt niet met woorden, we ontdekken de wreedheid van de spiegel; die open is en onveranderlijk! Niet gebonden aan tijd, heeft deze film de eigenschap van het moment: openbarend.
Met dank aan de musici die aan mijn uitnodiging gehoor hebben willen geven en die mijn vertrouwen tijdens dit werk gestrekt hebben.
-Vitor Pomar
