De meester en de reus

We zijn uitgegaan van het thema van de ‘schepping in de wedijver dat in verschillende mythologieën op de wereld voorkomt; wat de ene god schept wordt door de andere vernietigd – de andere hoopt het beter te doen. Dit thema heeft allerlei gedaanteverwisselingen ondergaan en met behulp van uiteenlopende materialen hebben we het uitgebouwd tot een geheel waarin mythe en materiële werkelijkheid elkaar ontmoeten.
We hebben fictieve scènes -een man en een vrouw in de halfwerkelijke sfeer van een twintigste-eeuwse afbraakbuurt- naast documentaire scènes gezet -het leven aan de rand van de woestijn, halverwege hoogland en laagland. Alhoewel: de fictie kan je net zo goed zien la de documentatie van de handelingen van de acteurs, van de plaatsten waar ze zijn en van de diverse toneelstukjes, uithangborden, tekens en contravormen waar ze door worden gestoord. Fictie of geen fictie, het gaat om de zo sterk mogelijke vorm die begrip en emotie moet voortbrengen. Er is eenheid van ruimte naast verbrokkeling van ruimte, verbrokkleing van tekst. Er is onverzoenlijkheid van beelden. Bijna aldoor loopt de film op twee, drie, vier sporen tegelijk.
Sommige fragmenten van de film handelen over werk en over de handgemaakte en de machinaal gemaakte pop; andere over emigranten, over mannen en vrouwen, over macht en onmacht en de produktie daarvan. Als geheel gaat de film misschien nog het meest over echt en onecht en de lagen daartussen. De dingen laten zien, maar vooral: de beelden van de dingen. En dat in een ritmische compositie die zelf ook nog een ding is, of liever: een beeld van een ding.”

-Johan van der Keuken