Das Klavier im Parterre

“Hoe eigenaardig zijn deze wezens, die wat niet te verklaren is verklaren, wat nooit geschreven is lezen, wat in de knoop zit ontwarren en zelfs in het eeuwige duister wegen weten te vinden.”
Deze zin van een oude vrouw, die als het ware als een fragment van haar hele leven telkens weer opduikt, is ook de leidraad geworden voor de film die gaat over verhalen van oude mensen en met name over de geschiedenis van twee oude vrouwen die elkaar ontmoet hebben in het bejaardentehuis waar deze film zich afspeelt. De wijsheid, die van ouderen wordt geëist, is dikwijls de ondergang van degenen die gebrekkig zijn, wier bewustzijn zich beweegt in een niemandsland tussen hier en nergens en die hun versmalde herinneringen als een verdedigingsgordel om zichzelf hebben opgetrokken.
De gebruikelijke situatie van bejaarden is immers dat ze in de ‘wereld der stilte’ wegkwijnen zodra ze hulpbehoevend worden. Ook komt het voor dat ze uren in hun uitwerpselen liggen omdat het geld voor een aangepaste wc ontbreekt, of dat ze genoegen moeten nemen met steriele hygiëne als surrogaat voor tederheid.
Ik wilde heel graag laten zien hoe oude mensen met elkaar communiceren en hoe noodzakelijk de aanwezigheid van een vriendelijk en teder persoon is, die normaal gesproken in tehuizen niet te vinden is wegens gebrek aan personeel of belangstelling.
In de film weegt de melancholie van een dagelijks weerkerend delirium even zwaar als de heldere momenten daartussen. In de afgesloten ruimten voor oude mensen, naar wie niemand luistert, verdwijnen ze immers allebei in het niets.
De totstandkoming van de film danken we aan de ouden van dagen, zonder wier fantastische medewerking alles onmogelijk was geweest. Ook niet onvermeld mag blijven de buitengewone en onconventionele steun van de directrice van dit bejaardentehuis, met haar 25 jarige ervaring.
(Elfie Mikesch)