1 + 1 = 3

Katerina’s zwager maakt commercials en zou zijn familie graag even goed regisseren – maar daar loopt alles in de soep. Bernhards vader wordt het huis uitgegooid door zijn vrouw, omdat hij ‘al 32 jaar op haar zenuwen werkt’.
De film gaat echter over de jonge actrice Katerina, die een baby verwacht en in tweestrijd staat tussen twee mannen, die ze uiteindelijk geen van beiden wil: de jonge jurist Bernhard, vader van de baby, wil alleen de moeder, en behaviourist Jürgen lijkt enkel geïnteresseerd in het ongeboren kind. Twee vaders te veel. Ondanks alle obstakels wil Katerina persé haar kind krijgen, in haar eentje.
Alles wijst dus op een drama, maar in de luchtige ironie voelen we de hoop dat alles op z’n pootjes terecht zal komen, want daarvan is Katerina overtuigd.

Heide Genee:
“Een paar opmerkingen over mijn visie op de film: ik heb geprobeerd een ernstig thema te behandelen zonder al te zwaar op de hand te worden. Een thema dat zowel mannen als vrouwen aangaat.
Dit verhaal moest simpel verteld worden. De stijl komt in het script niet naar voren middels al te voor de hand liggende effecten. Typisch ‘droevige’ of ‘documentaire’ scènes moeten meer gezien worden in hun vrolijke, soms ook ironische grappen. Eerst dacht ik erover om de film ‘De grote verhuizing’ te noemen. Die titel had de begrijpelijke (Duitse?) schizofrenie van de jaren zeventig getypeerd: ontevredenheid met de bagage van het verleden enerzijds en onbehagen over de realiteit van het heden anderzijds.
Je vertrekt uit het ene huis en trekt dan weer ergens anders in. Je verandert van omgeving en instelling. Je laat dingen achter. Sommige terecht, andere niet. Niemand vertrouwt meer op zijn eigen oordeel over welke beslissingen juist waren. Ik ook niet. Daarom heb ik gekozen voor het collage-achtige karakter van het uiteindelijke script. In het licht van deze opmerkingen zou ik het publiek willen vragen om volkomen spontaan op de film te reageren -dat kan de film alleen maar ten goede komen.
P.S. Zodra ik dit opgeschreven had, drong opeens tot me door dat de kinderen een erg belangrijke rol zijn gaan spelen; die van twee, van zes en van dertien jaar plus natuurlijk het ongeboren kind.

-Heide Genée