De tweede film van James Scott over een moderne pop-art kunstenaar is die over de schilder R.B. Kitaj. Kitaj is een Amerikaan, die sinds 1958 voornamelijk in Engeland woont. Hij is in 1932 in Ohio geboren en studeerde aan het Cooper Union Institute in New York en het Royal College of Art in Londen. Hij wordt gerekend tot de ‘pop’ kunstenaars; zijn schilderijen hebben tot op zekere hoogte gebruik gemaakt van een volkse, eigentijdse beeldspraak. Zelf ziet hij liever dat men zijn werk beschijft in termen, die duiden op geworteldheid ervan in het maatschappelijk bewustzijn, respectievelijk een nauwe band daarmee hebbend. De film is niet zozeer een systematisch overzicht van zijn werk, als wel een poging de bronnen van zijn ideeën op te sporen en te zien hoe deze door toepassing van druktechnieken verwerkelijkt worden. Dit wordt met name aangetoond aan de hand van een serie platen, die in 1967 gereed kwam. (“Mahler becomes politics, beisbol”) en een schilderij, “Juan de la Cruz”. Kitaj becommentarieert en bediscussieert zijn benadering met de kriticus Christopher Finch. De film begint en eindigt met een speciaal daarvoor geschreven voordracht van de kunstenaar, waarin hij spreekt over de plaats van de kunst in de huidige becshaving; hij illustreert de voordracht met foto’s van de pers en de televisie.
