Queridos companheros

Queridos Companeros begint met een lange camerazwenk over Carácas, Venezuela, de stad waarin deze film afgemaakt is, van waaruit de verteller zich richt tot zijn ‘geliefde kameraden’ in Chili. Terwijl de film op het beeldscherm van een montagetafel verschijnt, schildert de verteller de moeilijkheden van zijn productie en de noodzaak hem tot elke prijs af te maken: een laatste document van de Chileense film tijdens de Unidad-Popular-regering, materiaal voor een reflectie op de Chileense tragedie. Telkens weer zal de verteller in de handeling ingrijpen, scènes becommentariëren, de historische achtergrond beschrijven, personen en het productieproces verduidelijken, dat vijf jaar geleden begon en zich meer dan tien jaar geleden afspeelde.
Een groep van dakloze gezinnen heeft in Concepción een stuk grond bezet en wordt door Carabinieros met geweld verdreven. José en Vicente, twee leden van een revolutionaire organisatie, hebben aan de actie van de gezinnen deelgenomen en moeten vluchten. Als ze aankomen in Santiago, moeten ze vaststellen dat de politie het huis, waarin ze hun kameraden zouden ontmoeten, doorzocht heeft. José besluit enkele plaatsen in de stad te bezoeken, waar hij in contact kan komen et de organisatie. Voorzichtig doorzoekt hij een verlaten huis van de organisatie, maar wordt plosteling door onbekenden overvallen. Ze blinddoeken hem, binden zijn handen vast en brengen hem naar een kamer, totdat andere personen komen: leden van de organisatie, die in afwachting van de komst van José en Vicente het huis bewaakt hebben. José krijgt de opdracht met Vicente aan de op handen zijnde actie deel te nemen.
De operatie staat op het punt te beginnen; José zal er niet aan kunnen deelnemen door een schotwond in zijn arm. De laatste voorbereidingen worden getroffen.
Op dit moment wordt de handeling onderbroken en worden filmopnamen van de gebeurtenissen op 29 juni 1973 ingelast -de eerste mislukte staatsgreep tegen de regering Allende. De verteller verklaart dat men op deze dag gewoon wilde draaien, maar dat het team naar aanleiding van deze gebeurtenissen besloot aan de manifestaties deel te nemen en deze te verfilmen. De verteller verklaart verder dat het team diezelfde nacht nog besloot met de opnames door te gaan en dat dit besluit, geanalyseerd in 1978, duidelijk maakt hoezeer men toen het grote gevaar onderschatte, dat de Unidad Popular boven het hoofd hing. In de film gaat nu het verhaal verder, om tot slot een laatste keer onderbroken te worden door de beelden op de montagetafel en de uitleg van de verteller.