De uit het werk van baruch D’Espinoza gekozen fragmenten werden vertaald door Herman Gorter (1864-1927), Willem Meijer (1842-1926) en Nico van Suchtelen (1878-1949).
De twee en tachtig zinnen werden zonder samenhang gekozen en verdeeld in zeven fragmenten. Ieder fragment werd minstens vier keer opgenomen, met telkens andere akteurs.
Spinoza’s zinnen worden zonder meer als dialogen opgevat, en niet als een verzameling van meningen; de denkwerkzaamheid, die achter zijn gedachten schuilt komt bij de afzonderlijke acteurs op eigen wijze tot ontplooiïng.
