Dayereh Mina is een voor Perzië verboden film. Onmiddelijk nadat de film gemaakt was greep de censuur in en sindsdien wordt de film geboycot. De reden daarvan is ongetwijfeld het feit dat in Dayereh Mina niet bepaald een rooskleurig beeld van Iran wordt gegeven, dat de sjah en zijn regering graag naar buiten toont. Dat er evenwel wat mis is in Iran bemerkt men regelmatig uit krantenberichten over onlusten en over acties in Europa en Amerika van gevluchte studenten.
Mehrjui gaat in zijn film niet direkt in op de politieke toestand, maar geeft ons een beeld van de sociale ellende waarin veel Perzen verkeren. Ellende die wel de voedingsbodem is voor de ontevredenheid. Dayereh Mina geeft een zeer ongeflatteerd beeld van de situatie, waarin de minsten van de sjah’s onderdanen verkeren. De hoofdpersoon uit de film brengt zijn oude zieke vader naar de grote stad. Rondon het ziekenhuis komt hij in contact met de louche handelaren die geld verdienen met het kopen van geïnfecteerd bloed van dronkaards, junkies, zieken en armen. En niet gehinderd door morele overwegingen leert de jongen al snel ook andere methoden om rijk te worden ten koste van hen die het nog minder hebben dan hizelf. Het is de bittere parabel over de onvermijdelijke corruptie van onschuld in een niet-bevoorrechte samenleving.
