Een verhalende film: er is een reeks gebeurtenissen die, als men er zin in heeft, samengevoegd kunnen worden tot een verhaal. (Een Europese leeuwentemster komt naar Amerika en begint met choreografie.)
De film kan ook gekarakteriseerd worden door de afwisseling tussen de strict verhalende lijn en overdenkingen over kunst, liefde en katastrofe die ondersteund worden door de stemmen van Kristina, de heldin-vertelster en Raoul, haar minnaar. Binnen de vorm van de wisselende verhoudingen tussen woord en beeld, persoon en acteur, opvoering en toelichting, uitleg en dubbelzinnigheid, draait Kristina talking pictures rond in een nauwer wordende spiraal naar haar oorspronkelijke opzet: de onzekere relatie tussen een publieke daad en persoonlijk lot, of de altijd aanwezige mogelijkheid van verschil tussen de door het van buitenaf bepaalde bewustzijn en persoonlijke wensen.
Wanneer je net je cheque voor Amnesty International op de post hebt gedaan, word je beroofd of hoor je dat je kanker hebt, of verraad je een oude vriend. Niets kan ons ervan verzekeren dat we eerzaam blijven, of dat we gespaard blijven voor verraad en dood.
