De vriendin van Hara, Miyuki, verlaat hem nadat ze drie jaar met elkaar geleefd hebben en vertrekt naar Okinawa met haar pasgeboren kind. Ze gaat er werken als hoer, voor de Amerikaanse militairen vooral. Hara gaat haar achterna, met als geluidsassistent zijn nieuwe vriendin. Ze volgen haar overal, en Hara belooft Miyuki haar te filmen wanneer ze haar tweede kind baart. Ze krijgt een halfbloed, een kind van een van de Amerikaanse militairen.
Kritiek:
Dit is waarschijnlijk de beste Japanse film van 1974. Meer nog: dat geldt voor allebei de films van Hara. Iets nieuws, opdringend-energieks heeft de filmwereld betreden (…) Een privé-film, een dokumentaire, een dagboek, en toch ook meer dan dat. Een universele film die zegt wat het betekent vrouw te zijn.”
-Kinema Jumpo, juni 1974
