The Life of O-Haru is gebaseerd op een roman van Saikaku Irara, geschreven omstreeks 1680, in de bewerking van Mizoguchi een vertelling over de onderdrukking van de vrouw in de feodale Japanse maatschappij. O-Haru is een jonge, mooie hofdame, dochter van een Samurai, in het keizerlijk paleis van Kyoto in de zeventiende eeuw. Ze wordt verliefd op een jonge page (Toshiro Mifune); hij wordt geëxecuteerd en de familie van O-Haru verbannen omdat zij zich heeft ingelaten met iemand van een lagere sociale klasse. Haar vader, vernederd, verkoopt haar als maîtresse aan een rijke prins. De prins wil een zoon, een erfgenaam, en als die eenmaal geboren is wordt O-Haru weer teruggestuurd naar haar ouders. Opnieuw wordt ze verkocht, ditmaal als prostituée aan een rijk bordeel. Ze trouwt, maar haar man wordt vermoord en ze treed in een klooster. Haar verleden blijft haar achtervolgen; na vele jaren, als een oud-geworden, lelijke prostituée, wordt ze naar het hof van haar zoon ontboden, die inmiddels zijn vader is opgevolgd. Hij biedt haar onderdak aan, maar ze wordt vernedert en krijgt maar even een glimp van haar kind te zien. Uiteindelijk belandt ze weer op straat, als bedelares.
Kritiek
Wat vooral zo bijzonder is aan de Japanse cinema is haar opvatting van de geschiedenis als een voortbestaande continuïteit.(…) nergens is deze eigenschap, de aanwezigheid van het verleden, duidelijker dan in het werk van Mizoguchi. Zijn historische films en legendes zijn even ‘realistisch’ als films uit deze dagen, zoals Streets of Shame, over prostituées in het moderne Tokio, zijn laatste werk dat kort voor zijn dood in 1956 gereed kwam.”
