“Rossellini’sopzet was, zoals hij zelf zegt, door middel van kleine details de psychologie van de koning te doorzien. “Ik gebruikte onbekende acteurs omdat met bekende gezichten de magie onmiddelijk verloren zou zijn gegaan”. De film slaagt buitengewoon goed in deze opzet. De koning is echt geen inspirerend figuur, en het verhaal is niet romantisch en spannend. Voor het grootste deel krijg je een gevoel over je van mogelijke historische juistheid.
Zeer waarschijnlijk is dit de wijze waarop het gebeurd is. Dat heeft een indrukwekkend interessante film als resultaat, zoals een geschiedenisles, goed geïllustreerd wat betreft de mensen, de plaatsen, de motieven en de situatie.”
-The New York Post, 1970
