Fassbinder lijkt hier beïnvloed door Luis Bunuel, in zijn verhaal van een 30-jarige ongetrouwde vrouw die nogal bezig is met zichzelf en weinig gevoel heeft voor de mensen om haar heen. Wanneer haar vader op reis sterft, huilt ze omdat ze haar portemonnaie heeft verloren. Ze ontmoet een man die zich niet tot haar aangetrokken voelt maar toch met haar trouwt. Hij tracht haar te breken en tot onderwerping te brengen, gaat met haar naar bed wanneer ze verschrikkelijk door de zon is verbrand, maakt haar leven thuis moeilijk door verwaarlozing en vult haar met angst wanneer hij haar compleet isoleert. Door zorgvuldig balanceren van scherpe confrontaties, snelle zooms en beheerst acteren weet Fassbinder alle thriller- en melodramatische valkuilen te vermijden.
(Mosk in Variety, 28-08-1974)
Interview met de maker:
– Je hebt langzamerhand een hele serie vrouwenfilms gemaakt: [cs]Die bitteren Tränen der Petra von Kant, Martha, Nora Helmer[ce]. Wat interesseert je aan het thema het meest?
Omdat men vanzelf, wanneer men begint zich met de maatschappij bezig te houden, bij vrouwen terecht komt.
– Het zouden ook kinderen of gastarbeiders kunnen zijn.
Ja, dat kan. Maar ik vind vrouwen toch spannender. Vrouwen interesseren me ook niet alleen omdat ze onderdrukt worden, zo eenvoudig ligt het niet. De maatschappelijke conflicten in vrouwen zijn meer gespannen, omdat vrouwen aan de ene kant weliswaar onderdrukt worden, maar ze vanuit hun maatschappelijke situatie deze onderdrukking ook uitlokken en op hun beurt als middel tot terreur inzetten. Ze zijn de spannendste figuren uit de maatschappij; de conflicten liggen bij hen duidelijker.
– Is dit moment, waarop de vrouwen volgens jou hun onderdrukking tot middel maken om anderen te onderdrukken, in de film terug te vinden?
Ik dacht wel dat het terug is te vinden, behalve in [cs]Effi[ce], maar daarin is het onderwerp niet een vrouw maar een dichter.
(met Kraft Wtzel in Kino, oktober 1974)
