Mon oncle Antoine

Interview met de maker:
– De film is in 1940 gesitueerd omdat er een behoefte is, in de hele wereld trouwens maar zeker ook bij mij en bij andere franstalige Canadezen, om terug te keren tot de bronnen om zo te ontdekken waar men precies staat op dit moment. Ik vind dat een teken van volwassenheid. De tijd dat ik [cs]A tout prendre[ce] maakte was vervuld van optimisme. De stille revolutie, noemden we het. Opeens was er een regering die een wonder was vergeleken met de vorige. Men wilde laten zien wat men waard was, zijn eigen rijke taal, het quebecois, een plaats geven. [cs]Mon oncle Antoine[ce] speelt in die jaren waarin de mensen die nu in de kracht van hun leven zijn hun bewustzijn vormden.
– Volgens mij zijn er zichtbare verwijzingen naar de staking en de ellende bij de mijnwerkers in de vijftiger jaren, ook al is de scene waarin een mijnwerker door steenglas sterft uit de film geknipt omdat hij niet meer in het verhaal past. Maar ik hoop dat men nog voelt dat het de tijd was waarin het patrionaat heel sterk was, waarin de mensen bang waren zich in vakbonden te verenigen. De situatie was dramatisch; de regering, het buitenlandse (angelsaksische) kapitaal, de politie en de kerk controleerden alles. Men moet ook niet vergeten dat de mijnwerkers nooit ouder werden dan veertig jaar. Het landschap was, zomer en winter, wit en bladerloos. Ik hoop dat daar nog eens een hele film over wordt gemaakt.
– Ik heb een acteursopleiding en houd ervan te spelen. Toen we, elkaar steeds antwoorden gevend, het scenario opbouwden, ging het me bij de rol van Fernand zo gemakkelijk af dat ik die rol helemaal voelde. Zodra je dat merkt, ga je analyseren en ontdek je dat Fernand in de film een soort regisseur is: hij ziet alles, is overal van op de hoogte, vormt de verbinding tussen het kind en de wereld van de volwassenen en tussen de volwassenen onderling. Het was bijna vanzelfsprekend dat ik die rol zelf zou spelen.