Een poëtische en schilderachtige film die weleens is omschreven als ‘een collage van dromen’. De film werd gedraaid zonder scenario, maar Garrel had al wel de uiteindelijke titel (‘het innerlijke litteken’) in zijn achterhoofd. Die titel was voor hem een obsessie, ieder beeld moest een uitdrukking vormen van ‘het innerlijke litteken’. Behalve Garrel zelf en acteur Pierre Clementi speelde Garrels toenmalige levensgezellin Nico, lid van de legendarische rockgroep The Velvet Underground, een rol in de film. Een andere belangrijke rol is weggelegd voor het landschap. Garrel, die 23 was toen hij de film maakte, werd vanwege zijn leeftijd en zijn talent wel vergeleken met Jean Vigo. Claude Mauriac noemde hem naar aanleiding van La cicatrice intérieure zelfs de Rimbaud van de film.
