Na jarenlang scenario’s en verhalen te hebben geschreven, greep Dalton Trumbo op 65-jarige leeftijd de kans om als regisseur te debuteren. Hij baseerde zijn film op een dertig jaar oude roman van eigen hand, geschreven als een aanklacht tegen de oorlog. Johnny heeft in de oorlog gevochten en is zwaargewond geraakt. Hij heeft geen armen en benen meer en kan niet meer praten, kijken en horen; eigenlijk kan hij alleen nog maar voelen. Hij is niet alleen een gevangene van zijn ziekbed, maar ook van zijn eigen zintuigen. De film geeft Johnny’s verhaal niet alleen weer door het tonen van zijn afschuwelijke situatie, maar ook door het visualiseren van zijn gedachten.
