“Vertel het verhaal dat het moeilijkst te vertellen is”: Ang Geck Geck Priscilla over het winnen van de IFFR 2026 Young Jury Award met Ah Girl
Wanneer je een jonge jury een film geeft én de tijd om erover te discussiëren, hebben ze de neiging dingen te waarderen die anderen juist niet opmerken. Daarom is het winnen van de Youth Jury Award jaarlijks een van de meest begeerde prestaties op IFFR. De prijs wordt georganiseerd door het IFFR Education-team als onderdeel van een breder programma waarmee studenten en jongeren worden aangemoedigd om zich onder te dompelen in de wereld van film.
Ah Girl van de Singaporese filmmaker Ang Geck Geck Priscilla – een film die volledig wordt verteld vanuit het perspectief van een zevenjarige – was dan ook een passende keuze voor de editie van 2026. In aanloop naar de Noord-Amerikaanse première op Toronto International Film Festival ging Ang met ons in gesprek om terug te blikken op hoe ze ons meenam in de belevingswereld van een kind en op wat de prijs voor haar en de film betekend heeft.
Singapore 1994. De zevenjarige Ah Girl / Swee Swee Ang (Xuan Jing Ong) en haar vierjarige zusje Ah Tian / Swee Geck Ang (Sydney Wong) raken verstrikt in de wereld van hun ouders die midden in een scheiding liggen. Het verhaal wordt volledig verteld vanuit het perspectief van Swee Swee, een nieuwsgierig en opstandig kind dat in de kern gevoelig en zorgzaam is. Thuis is ze een beschermende grote zus die niet bang is om op te komen voor de belangen van zichzelf en die van haar zusje, ook al wordt haar herhaaldelijk verteld dat ze zich niet met volwassen zaken moet bemoeien. Ook op school is ze eigengereid en ontpopt Swee Swee zich tot onafhankelijke zakenvrouw die druk bezig is met de verkoop van kauwgom aan klasgenoten – iets wat illegaal is onder het kauwgomverbod in Singapore – om wat zakgeld te verdienen.
Het beeld dat Ah Girl van de kindertijd schetst, is intiem en tegelijkertijd universeel. De vertolkingen van de actrices roepen herkenbare emoties uit de kindertijd op: de frustratie van niet gehoord worden, de verwarring over keuzes die voor je worden gemaakt, de hulpeloosheid en eenzaamheid wanneer je verkeerd wordt begrepen, maar niet over de woorden beschikt om jezelf uit te drukken. Bovenal herinnert Ah Girl ons eraan dat opgroeien moeilijk kan zijn en tegelijkertijd ook vol zit met onschuldig plezier en eenvoudig geluk. Net als bij het kauwen van kauwgom kun je altijd opnieuw beginnen als de bubbel knapt.
“In de hoop dat meer mensen zich minder alleen voelen dan ze denken te zijn”
Ah Girl was een zeer persoonlijk project voor Ang, waarbij veel gebeurtenissen gebaseerd zijn op Angs eigen ervaringen. Een voorbeeld hiervan zit in een van de eerste scènes van de film waarin Ah Girl en haar zus kleurpotloden en speelgoed uit vuilniszakken halen. Ang deed hetzelfde als kind in het Singapore van de jaren negentig, toen “mensen voortdurend verhuisden”, er nieuwe woonwijken werden gebouwd en de trappen vol lagen met spullen die mensen hadden weggegooid. “Die spullen die ze weggooiden, waren altijd nog heel nieuw”, zegt Ang. “We gingen erheen en begonnen te graven en te graven. Ik vond dat heel leuk, het was net gratis winkelen.”
“Ik heb geen makkelijke jeugd gehad”, blikt ze terug. “Daarom kwam ik op het idee om het in een verhaal te verwerken, in de hoop dat meer mensen zich minder alleen voelen dan ze denken te zijn.”
Gedurende de hele film maakt Ang gebruik van de aspect ratio 4:3 om de sfeer van de televisie uit de jaren negentig op te roepen. Deze smallere, klassieke beeldverhouding past ook goed bij de personagegerichte aanpak van de film, waarbij de camera dicht op gezichtsuitdrukkingen inzoomt en ons meeneemt in het perspectief van het kind. In het juryrapport van Ah Girl was de Jeugdjury vooral gecharmeerd van deze aanpak, die ze omschreven als een “warme knuffel”, en prezen ze de manier waarop de film “de wereld oproept om onze jongste vrienden serieuzer te nemen”.
“Voldoende vertrouwen opbouwen zodat een kind mij ziet als iemand op wie het kan rekenen”
Een groot deel van dit succes is te danken aan de manier waarop Ang met haar cast omging. Voordat de opnamen begonnen, nam Ang de tijd om een band op te bouwen met de twee hoofdrolspeelsters en hen als individuen te leren kennen. “De twee oudste kinderen hebben bijna twee maanden bij mij doorgebracht. We gingen eropuit zonder hun ouders”, zegt Ang. “Als we eropuit gingen, bedacht ik activiteiten die waren gebaseerd op hun personages in het script. Er is bijvoorbeeld een scène in de McDonald’s. Dus nam ik de kinderen mee naar McDonald’s, en daar deden we dan dingen die ook in de film zouden gebeuren.”
“Van daaruit zie ik ook welke andere eigenaardigheden ze hebben, die ik vervolgens in mijn script kan verwerken. Voor mij werkt het twee kanten op: een kind begrijpen én voldoende vertrouwen opbouwen zodat het kind mij ziet als iemand op wie het kan rekenen.”
Wong, die het zusje van Ah Tian speelt, vroeg vaak waarom ze een bepaalde zin moest zeggen. Zodra Ang het had uitgelegd, kwam de drieënhalfjarige vanzelf met haar eigen ideeën – een teken, zegt Ang, dat ze aan het uitzoeken was hoe ze de zin op haar eigen manier kon uitspreken. “Dat is verbazingwekkend voor haar leeftijd!” roept Ang uit.
De negenjarige Ong Xuan Jing, die de rol van Ah Girl speelt, sloeg een historische dubbelslag: ze won de prijs voor beste actrice bij de Malaysia Golden Global Awards, terwijl ze eerder al de Firebird Award voor beste actrice had gewonnen tijdens het 50ste Hong Kong International Film Festival.
“Deze film kan het echt ver schoppen”
Voor de première wist Ang niet zeker of de film zou aanslaan bij jongere generaties, vooral omdat het verhaal zich afspeelt in de jaren negentig: “Ik was behoorlijk verrast. Ten eerste is Rotterdam het buitenland en dus wist ik niet of mensen zich met een Aziatische, Singaporese film zouden kunnen identificeren of er een band mee zouden voelen. De reactie van het publiek heeft me veel vertrouwen gegeven. “Deze film kan het echt ver schoppen. De Youth Jury Award heeft me laten inzien dat deze film een nog breder publiek kan bereiken, en dat helpt enorm om een distributeur aan boord te krijgen, zodat deze film ook daadwerkelijk een breder publiek bereikt.”
Vanwege de première van Ah Girl keerde Ang voor het eerst in tien jaar terug naar Rotterdam; ze bezocht Nederland voor het eerst toen ze aan het project begon. Op IFFR zijn is “een erg aangename ervaring… het is echt voor filmliefhebbers”, blikt ze terug. “Er kwamen heel jonge mensen, zoals Gen Z’ers, naar me toe die huilend vertelden dat ze zich in de film konden herkennen, omdat het gaat over wat er nu in hun leven gebeurt of wat ze als kind hebben meegemaakt. Op zulke momenten wist ik ook niet echt wat ik moest zeggen. Ik heb ze gewoon geknuffeld. Ik denk dat dat soms genoeg is. Er schuilt iets heel krachtigs in het feit dat twee vreemden die niet dezelfde taal spreken of dezelfde opvoeding hebben gehad, toch dezelfde emoties in elkaar herkennen.”
“Het heeft me nog meer doen beseffen dat wie we uiteindelijk worden, voor een groot deel wordt bepaald door onze jeugd. We groeien dan wel op in verschillende landen, met verschillende religies, culturen of gezinssamenstellingen, maar de behoefte om door onze ouders geliefd, gezien en geaccepteerd te worden, is heel universeel.”
“Ik moest begrijpen wat ik als kind nodig had, en wat ik nu voor mezelf wil”
Ondanks de universele aantrekkingskracht lag voor Ang de sleutel tot het bereiken van dit brede publiek in het creëren van een persoonlijk verhaal dat trouw bleef aan zichzelf. “Ik heb altijd geworsteld met het bedenken van het einde, omdat ik het script of de film graag wilde schrijven, maar niet wist waarom of voor wie ik hem schreef.”
Het einde veranderde tijdens het schrijven van somber naar hoopvol – onder invloed van therapiesessies die waren voorgesteld door hulpverleners in een maatschappelijk centrum die ze had ontmoet tijdens de research voor de film. Deze therapie hielp haar uiteindelijk om “het antwoord voor het einde te vinden” en te ontdekken voor wie ze deze film wilde schrijven.
“Ik dacht dat ik deze film schreef voor mijn vader, mijn moeder en misschien wel mijn oma, maar uiteindelijk besefte ik dat ik hem voor mezelf schreef. Ik moest begrijpen wat ik als kind nodig had, en wat ik nu voor mezelf wil.’’
“De boodschap van Ah Girl is niet dat het leven voorgoed wordt bepaald door wat we in onze kindertijd hebben meegemaakt. We hebben geen invloed op de jeugd die we hebben gehad, maar naarmate we ouder worden, kunnen we zelf bepalen wat we meenemen en wat we achter ons willen laten.’’
“Dat is uiteindelijk wat de reis van Ah Girl voor mij betekent. Ze kan de keuzes van haar ouders noch het gezin waarin ze geboren is veranderen, maar uiteindelijk kan ze wel voor zichzelf kiezen.”
“Uit het diepst van je hart”
Deze persoonlijke reis bij het maken van Ah Girl weerspiegelt Angs persoonlijke overtuiging en haar advies aan jonge, ambitieuze creatievelingen: “Ik zeg altijd: als je een goed verhaal wilt vertellen, vertel dan het verhaal dat het moeilijkst te vertellen is, uit het diepst van je hart. Meestal wordt dat dan vanzelf een goed verhaal.”
– door Adeline Law