Motel Mist

‘Mars Attacks’ staat er op het T-shirt van een medewerker van een buitenaards ogend love-motel in Bangkok. Of hier nu aliens rondhangen of niet, de griezeligste figuur is voorlopig de sluw-vaderlijk glimlachende Sopol, een seksmaniak met een voorkeur voor akelige spelletjes. In kamer 7 probeert hij die uit op de tiener Laila, die bang is dat haar dappere vriendin Vicky niet meer op tijd zal komen. Debuterend regisseur Prabda Yoon, die eerder het scenario schreef voor het even fantasierijke Last Life in the Universe, vangt het in heldere en strak gecomponeerde beelden. Misschien is het geen toeval dat hij ervaring heeft als grafisch ontwerper.

Het gevoel van isolement, benadrukt door spiegels en muren met kijkgaatjes, slaat twee kamers verder nog harder toe. Daar meent een voormalige televisieberoemdheid in contact te staan met buitenaardse wezens; ter voorbereiding op hun komst heeft hij de kamer alvast zwart geverfd. Opmaat naar onverwachte wendingen en bizarre gebeurtenissen die zowel Sopol als de kijker niet hadden kunnen voorzien, waarbij de paden van alle hoofdpersonen elkaar kruisen. Hoe vreemd kan de weg naar een troostende handreiking zijn.

Of buitenaards leven nu bestaat of niet, voor Yoon maakt dat niet veel uit. We zijn volgens hem allemaal eenzaam in ons eigen universum. De absurditeit van het bestaan en het gevoel dat contact en vertrouwen zeldzaam zijn, lagen ten grondslag aan Motel Mist, waarin hij en passant het sociale klimaat in Thailand aanstipt.

• 

• 

• 

•