Een reconstructie van een typische burlesqueshow uit de jaren vijftig, met uitbundige stripteases en heerlijk foute komische sketches – waaronder eentje over Stalin. Choreograaf en regisseur Lillian Hunt richtte zich nadrukkelijk op een vrouwelijk publiek, dat ze met haar werk wilde onderwijzen en emanciperen.
Er is maar weinig geschreven over choreograaf/filmmaker/entrepreneur Lilian Hunt; zelfs niet in de sensatiebeluste publicaties over exploitation cinema – een etiket dat ook past bij haar burlesque-films. Dat is best opvallend, zeker in het licht van de recente aandacht voor burlesque als vehikel voor vrouwelijk verzet en zelfbewustzijn: Hunt was tenslotte een van de weinige vrouwen werkzaam op dat gebied tijdens de hoogtijdagen ervan.
Tussen 1947 en 1957 regisseerde ze bijna een dozijn films. Vaak hadden die een link met een van haar theaters, waarvoor ze ook de choreografieën voor haar dansers creëerde. Hunt richtte zich met haar shows en films in principe vooral op koppels, maar in de advertenties zien we dat ze ook graag een vrouwelijk publiek wilde trekken. Hunt had de missie om een veelzijdiger beeld van vrouwelijkheid te presenteren, met meer nuance dan het gangbare imago van de huisvrouw/moeder. Deze vertoning van B-Girl Rhapsody is een zeldzame gelegenheid om het werk van deze vrijwel onbekende pionier van de naoorlogse Amerikaanse erotica en seksuele voorlichting op het grote scherm te zien.
– Olaf Möller
Film details
- Productieland
- Verenigde Staten
- Jaar
- 1952
- Festivaleditie
- IFFR 2026
- Lengte
- 77'
- Medium/Formaat
- Digital
