De twaalfjarige Nanning beleeft het einde van de Tweede Wereldoorlog op een eiland aan de uiterste rand van het Duitse Rijk. Zijn wereld stort in, terwijl het leven doorgaat. De gefictionaliseerde jeugdherinneringen van Neuer Deutscher Film-meester Hark Bohm – en een belangrijke bron voor zijn latere werk.
Amrum, in de lente van 1945. De twaalfjarige Nanning woont met zijn familie op de Duitse Waddeneilanden. Zijn moeder is een fervente nazi-aanhanger; zijn vader een Obersturmbannführer die altijd aan het front is. Het Duitse Rijk van de nazi’s is de enige wereld die Nanning ooit heeft gekend, dus als de Tweede Wereldoorlog bijna voorbij is, stort zijn wereld in. In het laatste shot van de film kijkt een oude man uit over de zee.
Hark Bohm, op wiens jeugd Amrum is gebaseerd, overleed op 14 november 2025. Dit is een passend slotakkoord van zijn filmografie, want Bohm begon in de jaren zeventig met het maken van films voor kinderen (Tschetan, derIndianerjunge, 1973) en jongvolwassenen (Nordsee ist Mordsee, IFFR 2026), wat hij altijd is blijven doen. Amrum laat zien welke ervaringen de basis vormden voor zijn kijk op de kindertijd – en het verleden, het heden en de toekomst van Duitsland.