ADGIN PRRX

Een hermontage van John Frankenheimers autoraceklassieker Grand Prix uit 1966 die begint met de kortste scène en eindigt met de langste. Deze op het oog puur formalistische onderneming blijkt naast een fascinerend essay over het vertellen van verhalen ook een diepzinnige bespiegeling over tijd. Een zeldzame filmervaring!

ADGIN PRRX is zonder twijfel de grootste tongbreker en meest raadselachtige titel van dit IFFR. Maar wie goed is in letters husselen, ziet het misschien al snel: een alfabetisch gerangschikt anagram van ‘Grand Prix’. Wat een perfecte, symbolische beschrijving blijkt van de film: een hermontage van John Frankenheimers gelijknamige autoraceklassieker uit 1966 die begint met de kortste scène en eindigt met de langste.

Deze op het oog puur formalistische onderneming blijkt een werk dat verschillende interpretaties toelaat. Het verhaal blijft overeind, maar wordt nu verteld in een vluchtige, non-lineaire stream of consciousness-stijl – die toen Frankenheimer zijn Grand Prix maakte helemaal in was bij kunstfilms. Deze vorm roept een filosofische vraag op: hoe wordt tijd gebruikt in films – wat wordt terloops verteld en wat vraagt meer tijd? En hoe voelt het als de handelingen worden gerekt, momenten voortduren en de tijd steeds merkbaarder verstrijkt? Een waar meesterwerk en een zeldzame filmervaring!

– Olaf Möller

• 

• 

• 

• 

• 

•