In extreme kou keert het menselijk lichaam zich soms tegen zichzelf door zich paradoxaal bloot te geven: verzwakte zenuwen zien ijzige kou aan voor warmte waardoor stervenden hun laatste laag bescherming afstoten. In 水托邦 (Hydrotopia) registreren hydrofoons in een blok ijs het uiteenvallen van hun bevroren omhulsel terwijl een geprojecteerde film langzaam scherper wordt. De film volgt kunstenaar Jamie Man die met haken door haar huid in een Brits winterlandschap hangt terwijl ze rituelen uitvoert, geworteld in aan Shiva gewijde tradities die een voortdurende staat van niet-zijn verkennen. Terwijl het ijs de vormen langzaam prijsgeeft en het beeld scherper wordt, wordt transformatie zelf het onderwerp: materie die van vorm verandert, het lichaam zwevend tussen ontbinden en verschijnen.