Someone Else’s Children

Twee kinderen ontmoeten een vriendelijke vrouw. Ze lijkt hun ideale nieuwe moeder, maar die beslissing is aan hun vader. Hij houdt nog steeds van zijn laatste vriendin, die het niet goed kon vinden met de kinderen.

De jaren 50 was een periode van ongekende creatieve groei in de USSR: in het hele rijk, zelfs in republieken met slecht ontwikkelde filmfaciliteiten, deelden jonge talenten hun visies en ambities met de wereld. De Socialistische Sovjetrepubliek Georgië kende al een rijk filmerfgoed, dus het was niet verwonderlijk dat het de voorhoede vormde van een nieuwe cinema in de Sovjet-Unie. De verrassendste nieuwe stem was die van Tengiz Abuladze, wiens kenmerkende realistische stijl naadloos aansloot bij vergelijkbare ontwikkelingen in Italië, Frankrijk en Groot-Brittannië.   

Abuladze’s vroege werk richtte zich op kinderen. Hier gaat het om twee kinderen die zich verwaarloosd voelen door hun alleenstaande vader en daarom veel op straat rondzwerven, waar ze een vriendelijke jonge vrouw ontmoeten die voor ze gaat zorgen. Als zij hun vader ontmoet, laten ze merken dat ze haar als hun ideale nieuwe moeder zien. Het probleem is alleen dat de vader nog steeds houdt van een vrouw die niet met ze overweg kon… Een stijlvol gedraaid, zachtaardig meesterwerk dat het verdient herontdekt te worden.

– Olaf Möller

• 

• 

•