Dos disparos

In Rejtmans absurdistische, onderkoelde tragikomedie wandelen de personages als zombies door suburbia, onaangedaan door alles wat er met en om hen heen gebeurt, zelfs als er sprake is van poging tot zelfmoord. De 17-jarige Mariano komt thuis, maait het gazon, trekt een paar baantjes in het zwembad, vindt dan een pistool in de schuur en schiet zichzelf eerst in het hoofd, vervolgens in de buik. Hij weet het incident op wonderbaarlijke wijze te overleven. Later vertelt hij een psychiater dat hij schoot omdat ‘het buiten warm was’.
Na Mariano’s impulsieve zelfmoordpoging lijkt er niets te zijn veranderd binnen zijn familie. Er is alleen een effect te horen op zijn fluitspel: tijdens repetities klinkt er een vreemde galm, afkomstig van de kogel die nog in zijn buik zit. De Bressoniaanse personages lijden niet, omdat ze gewoonweg niet nadenken over wat er allemaal gaande is. De absurditeiten stapelen zich op, niet het minst door het eindeloze afgaan van mobieltjes op de meest ongelegen momenten.

• 

• 

• 

• 

• 

•