En el futuro opent met lang aangehouden beelden van zoenende stellen. Elk van de negen liefdesverhalen die aan bod komen in deze gedurfde, experimentele film, vertelt vanuit het heden over een verleden. Want, vindt regisseur Mauro Andrizzi, de toekomst is even onzeker als de liefde zelf. En de hoop op een mooie toekomst is een illusie, die ons steeds verwachtingsvol laat wachten. De melancholische verhalen worden dan ook getekend door geheugenflarden en door dat wat had kunnen gebeuren, maar niet is. Dat alles wordt verteld door een geest, met de stem van Andrizzi zelf. Dankzij het feit dat een van de liefdes in de film een relatie tussen twee mannen betreft, kon de film op het filmfestival van Venetië de Queer Lion winnen, de prijs voor de beste film met een homoseksueel thema of personage. Maar En el futuro gaat niet specifiek daarover; het draait om de liefde en relaties in het algemeen, en de sterk uiteenlopende invullingen daarvan.
