Abrir puertas y ventanas

Nadat hun oma is overleden, proberen de zusjes Sofia, Marina en Violeta hun leven weer op te pakken in het huis waar de oude vrouw hen heeft opgevoed. Ze kibbelen en sluiten verbonden. Ze slepen vriendjes mee en maken het weer uit. Sofia vraagt zich opeens af of Marina misschien is geadopteerd; ze is zo anders. En ze heeft blauwe ogen. Dan is Violeta opeens vertrokken uit Buenos Aires. Met het vliegtuig, met de een of andere man.
Abrir puertas y ventanas is een poëtisch, lichtvoetig en sfeerrijk drama over verlies en bloedbanden. De camera beweegt veelvuldig door het oude huis, langs de huisraad van oma en langs de in de garage opgeslagen spullen van de ouders van de drie gratiën. Het tempo is weldadig traag, de soundtrack (Fran Gayo, Bridget St. John, Linda Perhacs) is fijn.
Op het festival van Locarno werd de Argentijns-Zwitsers-Nederlandse coproductie onderscheiden met maar liefst vijf prijzen, waaronder het Gouden Luipaard voor de beste film, de prijs voor de beste actrice (María Canale) en de FIPRESCI-prijs van de internationale filmcritici.

• 

• 

• 

•